( آيهء 116 ) ( قَالُواْ لَلِن لَّمْ تَنتَهِ ينُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ ) تفسير : كافران گفتند : اى نوح ، اگر از آنچه مىگويى - يعنى از دعوت و ترسانيدن - باز نايستى ، حتماً از دشنام داده‌شدگان و رانده‌شدگان ، يا از كشته‌شدگان به سنگ خواهى بود . از ابو حمزهء ثمالى روايت است كه در هر موضعى از قرآن كه لفظ رجم واقع شده به معنى قتل است مگر در سورهء مريم در آيهء لَلِن لَّمْ تَنتَهِ لَأَرْجُمَنَّكَ وَاهْجُرْنِى مَلِيًّا كه به معنى شتم و دشنام مىباشد . « 1 » ( آيهء 117 ) ( قَالَ رَبّ إِنَّ قَوْمِى كَذَّبُونِ * فَافْتَحْ بَيْنِى وَ بَيْنَهُمْ فَتْحًا وَ نَجّنِى وَ مَن مَّعِىَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ) تفسير : چون حضرت نوح عليه السلام اين كلمات تهديدآميز را از قوم خود شنيد و از ايمان آوردن آنها نااميد شد ، روى نياز به درگاه بىنياز آورد و گفت : اى پروردگار من ، به درستى كه قوم من مرا تكذيب كردند و دعوت و تبليغ مرا به دروغ نسبت دادند . حاصل آن كه نوح عليه السلام عرض كرد : پروردگارا ، چون اين قوم از روى عناد مرا تكذيب كردند و دعوى رسالت مرا باور نكردند ، پس حكم فرما ميان من و ايشان حكمى كه گشاينده باشد و نجات ده مرا و هر كه را با من است از ايمان‌آورندگان از آزار ايشان ، يا از عواقب عمل ايشان ، يا نجات ده ما را از عذاب نازل بر ايشان و رهايى ده ما را . تبصره : حضرت نوح عليه السلام مىدانست كه خداوند سبحان ، عالم الغيب والشهاده مىباشد ، و لكن مراد او از اين مناجات آن بود كه من بر ايشان نفرين مىكنم ، نه به جهت اين كه مرا به

--> ( 1 ) . تفسير منهج الصادقين ، ج 6 ، ص 464 .